Բանասիրության հանրագիտարան

«Մենախոսություն երկու ձայնով», 2013-ին «Անտարես» հրատարակչության «XXI.» մատենաշարով հրատարակված Լիլիթ Կարապետյանի պատմվածքների ժողովածուն: Խմբագիր՝ Արքմենիկ Նիկողոսյան: 112 էջ:

Բովանդակություն 1 Գրքի հանձնարարականը 2 Գրքի բովանդակությունը 3 Կարդալ ամբողջությամբ 4 Սիրո ստրուկները 5 Այստեղ կարող է լինել ձեր հոդվածը

Գրքի հանձնարարականը

Լիլիթ Կարապետյանի հերոսները կարծես ապրել են մարդկության ամբողջ պատմությունը՝ սկզբից էլ առաջ ու վերջից էլ հետո: Կյանքը նրանց համար ինչ-որ բան վերհիշելու և հիշողությունների մեջ կողմնորոշվելու ընթացք է՝ անցյալի հիշողություններ, ներկայի հիշողություններ, ապագայի հիշողություններ... Գրողական, արդեն կարելի է ասել՝ հասուն վարպետությամբ հեղինակը վկայագրում է դրանց պատճառած և՛ տառապանքն ու ցավը, և՛ ուրախությունն ու հրճվանքը:

Գրքի բովանդակությունը

• Մենախոսություն երկու ձայնով
• Կոմպոզիցիա 33
• Ֆոտոսինթեզ
• Արևածագից առաջ
• – Չգիտեմ
• Հենակով ստվերներ
• Կոր պատմվածք
• Նորից երկուշաբթի

Մանկական, դպրոցական, ուսուցողական, գեղարվեստական գրքերի ամենամեծ ընտրանին «Հայ գիրք» գրախանութների ցանցում:

Այցելելով Մանկավարժական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետի մասնաշենքի հարևանությամբ` Ալեք Մանուկյան 15/22 (հեռ. 060 54 03 24) հասցեում գտնվող «Հայ գիրք» գրախանութը` դուք կգտնեք ձեզ անհրաժեշտ գիրքը և մասնակից կլինեք խաղարկության, որը հնարավորություն կտա գրքերը գնել զեղչված գներով:

«Սիրո ստրուկները», Քնյութ Համսունի ստեղծագործություններից. ստորև ներկայացվում է այն` Արտաշես Յայլոյանի թարգմանությամբ:

Սիրո ստրուկները

I

Ես եմ գրել։ Գրել եմ այսօր, սիրտս թեթևացնելու համար։ Սրճարանում կորցրեցի աշխատանքս ու երջանիկ օրերս։ Կորցրեցի ամեն ինչ։ Սրճարանր կոչվում էր «Մաքսիմիլյան»։

Ամեն երեկո գորշ հագուստով մի պարոն էր գալիս իր երկու ընկերների հետ ու նստում իմ սեղաններից մեկի մոտ։ Շատ պարոններ էին գալիս։ Բոլորն էլ որևէ սիրալիր բառ էին ասում ինձ, իսկ այս մեկը՝ ոչինչ։ Բարձրահասակ ու նրբակազմ էր, ուներ փափուկ ու սև մազեր, կապույտ աչքեր, որոնք երբեմն նայում էին ինձ։ Շրթունքից վեր սկսել էր բեղ ծլել:

Այդ մարդը հենց սկզբից ինձ չէր համակրում։

Մի շաբաթ անընդմեջ գալիս էր։ Ես սովորել էի նրան, և երբ չէր գալիս, կարոտում էի։ Մի երեկո չեկավ։ Պտտվում էի սրճարանում և փնտրում նրան։ Վերջապես գտա մյուս մուտքի մեծ սյուներից մեկի մոտ։ Նստած էր կրկեսի դերասանուհիներից մեկի հետ։ Կինը դեղին շրջազգեստ էր հագել, իսկ երկար ձեռնոցները ձգվում էին արմունկներից վեր: Նա ջահել էր, ուներ սքանչելի, սևմութ աչքեր։ Իսկ իմ աչքերը կապույտ են։

Ես մեն մի պահ կանգ առա ու ականջ դրեցի, թե ինչ էին խոսում. կինը հանդիմանում էր, հոգնել էր երիտասարդից ու խնդրում էր հեռանալ։ Մտքումս ասացի. «Սուրբ կույս, ինչո՞ւ նա ինձ մո՛տ չի գալիս»։Կարդալ այստեղ